دانشگاه تبریز جامعه شناسی سبک زندگی 2423-7558 مقالات آماده انتشار 2025 11 24 A Predicting Women&#039;s Marital Commitment Based on Loving Styles and Differentiation with the Mediation of Self-Compassion in Women پیش بینی تعهد زناشویی زنان از طریق سبک‌های عشق‌ورزی و تمایزیافتگی با میانجی‌گری شفقت به خود 20850 10.22034/sls.2025.67415.1537 FA مریم عظیمی فرد دانشجوی دکتری مشاوره،گروه مشاوره،واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی ،ابهر،ایران قربان فتحی اقدم استادیار گروه روانشناسی، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران سیروس شریفی گروه روانشناسی، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران فاطمه علیجانی گروه مشاوره، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران Journal Article 2025 05 25 The present study aimed to predict marital commitment based on love styles and differentiation, with the mediating role of self-compassion in women. This correlational study included all married women in Mashhad in 2023, from whom 387 participants were selected using random cluster sampling. Data were collected using the Love Styles Questionnaire (Lee, 1986), Marital Commitment Questionnaire (Adams & Jones, 1997), Differentiation of Self Inventory (Skowron, 2000), and the Self-Compassion Scale (Neff et al., 2003). Data analysis was performed using SPSS-25 and AMOS. The results showed that romantic, friendly, realistic, and altruistic love styles, as well as differentiation, had significant direct effects on marital commitment (p<0.05). However, playful and erotic love styles showed no significant direct effects. The indirect effects of romantic, friendly, realistic, sensual, and altruistic love styles on marital commitment were significant through self-compassion, while the indirect effect of playful love was not (p>0.05). Differentiation also influenced marital commitment indirectly via self-compassion (p<0.05). The model demonstrated good fit indices, indicating the adequacy of the proposed model. These findings suggest that interventions aiming to enhance marital commitment may benefit from focusing on self-compassion, love styles, and levels of differentiation. پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی تعهد زناشویی از طریق سبک‌های عشق‌ورزی و تمایزیافتگی با نقش میانجی شفقت به خود در زنان انجام شد. این مطالعه از نوع همبستگی بود و جامعه آماری آن را کلیه زنان متأهل شهر مشهد در سال ۱۴۰۲ تشکیل دادند که ۳۸۷ نفر از آنان به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای تصادفی انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه سبک‌های عشق‌ورزی لی (۱۹۸۶)، پرسشنامه تعهد زناشویی آدامز و جونز (۱۹۹۷)، پرسشنامه تمایزیافتگی اسکورن (۲۰۰۰) و مقیاس شفقت به خود نف و همکاران (۲۰۰۳) بود. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS-25 و AMOS انجام گرفت. نتایج نشان داد سبک‌های عشق‌ورزی رمانتیک، دوستانه، واقع‌گرایانه و فداکارانه و نیز تمایزیافتگی تأثیر مستقیم معناداری بر تعهد زناشویی دارند (p<0.05)، در حالی که سبک‌های عشق شهوانی و بازیگرانه تأثیر مستقیمی نداشتند. اثر غیرمستقیم سبک‌های عشق‌ورزی (به‌جز بازیگرانه) و تمایزیافتگی بر تعهد زناشویی از طریق شفقت به خود معنادار بود (p<0.05). شاخص‌های برازش، مطلوب بودن مدل پیشنهادی را تأیید کردند. یافته‌ها حاکی از آن است که مداخلات ارتقای تعهد زناشویی می‌توانند با تأکید بر سبک‌های عشق‌ورزی، تمایزیافتگی و شفقت به خود طراحی و اجرا شوند.